De toekomst van... de foto

Camera’s, iedereen heeft er tegenwoordig wel een. Maar 40 jaar geleden was dat wel anders. Pas eind jaren 70 in de vorige eeuw werden camera’s betaalbaar voor de gewone man en gingen mensen een fototoestel kopen. Daar gingen vroeger nog analoge fotorolletjes in en er waren verschillende type rolletjes. Je kon ze kopen met 12, 24 en 36 opnames en gemiddeld schoten Nederlanders 2,5 rolletje per jaar vol. De meesten kozen voor 36 opnames en daarmee werden vakanties, verjaardagen en andere feesten vastgelegd. Je schoot eerst het hele rolletje vol en dan bracht je hem weg. Na gemiddeld twee weken wachten haalde je in spanning je foto’s op en ging bekeek je de resultaten. Vervolgens plakte je je foto’s in een album, plakte er nog wat meegebrachte prularia bij en voorzag de foto’s van commentaar. Iedereen die langs kwam werd het album getoond en vervolgens eindigde het album in de kast bij de andere albums.


Anno 2012 gaat dat heel anders. Inmiddels nemen de meeste mensen foto’s met 2 apparaten: de mobieltjes voor alledaagse dingen en eventueel nog een losse camera (vaak een spiegelreflex) voor de “kodak momenten”. We schieten er al een tijdje flink op los en de meeste mensen hebben volgens mij al duizenden foto’s op het computer staan. Vervolgens doen we er weinig mee. Sommige mensen hebben inmiddels al eens meegemaakt dat de computer kapot is gegaan en of dat de CD-ROM’s van 10 jaar geleden niet meer gelezen kunnen worden. Weg foto’s. En dat is jammer want het zijn wel onze levensherinneringen.

De volgende stap is uploaden naar de cloud. Veel mensen hebben hier een beeld bij dat al hun foto’s dan voor iedereen te bekijken zijn. Dat is onterecht want bij de meeste foto websites kun je kiezen wie welke foto’s mag zien. Je kunt per foto of collectie kiezen voor openbaar, alleen voor vrienden/familie of privé. Als je nog twijfelt, niet doen, upload alles naar een Picasa of Flickr account en zet alles op privé. Je foto’s zijn dan in ieder geval ergens opgeslagen en je kunt er altijd bij. Niet alleen thuis achter de computer maar overal. Maar ook via de smartphone en tablet. Kwestie van het account invullen en je hebt toegang tot je digitale fotoalbum. Bij de meeste smartphones kun je tegenwoordig zelfs direct uploaden naar je digitale album.

Een andere ontwikkeling is Facebook. Steeds meer mensen ontdekken Facebook en worden verleid om hun foto’s hier te delen met anderen. Naast je gewone sociale leven ontstaat er inmiddels ook een digitaal sociaal leven en zonder elkaar live te zien weet je precies wat je familie en vrienden mee maken. Foto’s zijn gemakkelijk te delen en anderen geven hun commentaar. Echter is Facebook niet de perfecte backup tool, je zal slechts selectief bepaalde foto’s willen delen.

Websites zoals Picasa en Flickr zijn echt geoptimaliseerd voor fotoweergave. Je kunt foto’s makkelijk uploaden, sorteren en bewerken. Zo langzamerhand komen de 3.0 tools beschikbaar zoals automatische herkenning van gezichten, ontdubbelen, etc. Over een paar jaar kun je denk ik selectieve zoekopdrachten geven zoals: toon me alle foto’s van Robert Webbe die gemaakt zijn in Amsterdam in de maand juni in de avond. Dit soort handigheidjes hebben we dan hard nodig want als je tienduizendenden foto’s hebt ga je niet meer zitten bladeren. Je wilt dan kunnen zoeken op basis van critera.

Als je tegenwoordig een foto maakt met een beetje smartphone dan wordt er al heel veel vast gelegd. Uiteraard de datum, de tijd maar ook waar de foto is gemaakt (dankzij GPS), welke richting (dankzij het digitale kompas) en allerlei fototechnische zaken zoals de zoom, lichtsterkte, etc. (dankzij de EXIF data). Met deze informatie weet je dus precies wat er op de foto zou moeten staan zonder het beeld bekeken te hebben. Deze informatie zit in de metadata van de foto verwerkt en steeds meer fotowebsites gebruiken deze data.


Microsoft en Google werken beide aan een leuk project. Ze speuren automatisch het internet af naar publiekelijke foto’s van bepaalde populaire plaatsen. Neem bijvoorbeeld de Eiffeltoren, dagelijks worden daar duizenden foto’s van gemaakt. Slechts een fractie hiervan wordt publiekelijk beschikbaar op internet gezet maar dat zijn er al zoveel dat je van al deze losse foto’s automatisch een 3D model kunt maken. De Eiffeltoren is werkelijk vanuit alle hoeken wel op de foto gezet en als er details zijn die de moeite waard zijn om in te zoomen dan staat dat ook wel duizenden keren op de foto. Als je al deze foto’s dan automatisch “aan elkaar naait” dan ontstaat er een prachtig 3D plaatje. Je kunt dan rondom het object bekijken en inzoomen op plekken die de moeite waar zijn. Of het beeld vanaf de Eiffeltoren: https://photosynth.net/view.aspx?cid=700491d2-6d9a-442d-9bed-c1bd9935b5b0.

Een ander leuk voorbeeld van toekomstige projecten is de versnelde veroudering. Je ziet telkens hetzelfde object maar dan verschuift de tijdlijn ineens. Langzaam zie je veranderingen in de omgeving en bij de mensen erom heen. Geschiedenisboeken zullen nooit meer hetzelfde zijn.

De digitale foto’s die de afgelopen 20 jaar zijn gemaakt bevatten vaak nog geen extra informatie. Met een beetje gelukt stond de datum en tijd goed ingesteld en had de foto een beschrijvende naam. Deze foto’s zijn nu wel gevonden en worden gebruikt. Aan de hand van allerlei algoritmes wordt bekeken waar de foto is gemaakt en wordt bepaald welk puzzelstukje het is.

Dit is natuurlijk het begin en het werkt alleen nog voor objecten waar heel veel mensen foto’s van maken. Het is een kwestie van tijd dat je dit op je persoonlijke collectie kunt loslaten en kunt zien hoe je kind veranderd in de loop van het leven.

Ik ga weer verder dromen....

@RobertWebbe

Robert, wederom bedankt voor deze prachtige bijdrage waarin een mooi stukje geschiedenis der fotografie is verwerkt. Ik heb trouwens nooit geweten dat een/mijn digitale camera zo vreselijk veel data vastlegt na een kiekje genomen te hebben.

Dit sluit dan toch wel een beetje aan bij de column van Zocor betreffende niets te verbergen? over het Big Brother verhaal. Ook met je eigen digitale foto’s dus oppassen waar je die plaatst en aan wie je die stuurt!

Leuk stukje inderdaad !
Met het plaatje erbij moest ik ook weer denken aan mijn eerste fototoestel... Flitsblokjes !!

Of de bekende The Polaroid-o-nizer
https://onizer.mcproductions.eu


https://www.polaroid.com/75-years

Dank je wel Robert.
Die impressies van veranderende kinderen/mensen heb je toch al?

https://vimeo.com/40613192
https://www.youtube.com/watch?v=P7NGexNkJsY

Inderdaad een aardig stukje. Piepklein voor de strekking nauwelijks relevant detail, dat is die 40 jaar en "eind 70-er jaren", daar mag best een tijd worden vermeld die behoorlijk langer geleden is. Maar dat doet niets af van de inhoud.

En waar je toen allerlei mogelijke voorzetlenzen en filters van b.v. cokin voor nodig had om foto's te vervreemden of een persoonlijke toets aan te brengen is er nu photoshop of gimp.
Daarbij nog de magie van de donkere kamer en de vergroting apparatuur.
Eigenlijk wordt nostalgie dan weemoed en vond ik het meer hebben.

Maar ja gemak speelt ook een grote rol en wat geweest is komt niet weer de jongere weet niet beter en zal al dat geklooi van toen niet meer bekoren.
Al met al Robbert Webbe droomt over de toekomst ik denk soms met heimwee terug.

Ik heb jaren lang mijn Practica spiegelreflexcamera gebruikt en ook nog bewaard nadat ik een digitale camera kreeg.
Ik heb de Practica de laatste 10 jaar helemaal niet gebruikt en wist niet eens meer waar dat ding lag....:-).
Deze week heb ik 'm teruggevonden en (met andere spullen) naar de gemeentelijke vuilstort gebracht..:-)
Geen nostalgische gevoelens daarbij....

Ik moet er echter niet aan denken om mijn oude (prima) Thorens platenspeler + LP-verzameling af te voeren...:-).

Ja dat zou ik ook niet doen al mijn LPs heb ik ook nog alleen toen mijn oude 30 a 35 jarige platenspeler de geest gaf heb ik een nieuwe moeten kopen.
Gelukkig is er nu weer keus genoeg op dit gebied, dat was een hele tijd heel anders.
Bij mij was mijn audio hobby de uiteindelijke oorzaak dat ik de fotografie heb opgegeven en toevallig viel dat samen met de opkomst van de digitale fotografie.
Ik bewaar goede herinneringen aan de practica dat was in mijn tijd met toenmalige salaris van een jongere een goede investering, daarna vele jaren gefotografeerd met een Olympus OM 2.

Dat doet mij nou echt pijn, naar de vuilstort gebracht!
Wij bewaren heel nadrukkelijk alles, spiegelreflexcamera van mezelf Asahi Pentax, Practica van mijn vrouw, twee Minolta's van wijlen mijn schoonouders, paar kleinere camera's uit onze jongere jaren, Kodak-boxje van wijlen mijn vader uit de jaren 30, bijna antieke balgcamera, telelens, groothoeklens, zoomlens, adapterring om die lenzen ook op een andere camera te kunnen zetten, tussenringen voor macro en een vergrotingsapparaat. Een museum bijna, allemaal buiten gebruik, maar toch geen haar op onze hoofden dat denkt aan de vuilstort.